Act 1

Musical otwiera utwór śpiewany przez całą obsadę opisujący wczesne życie Alexandra Hamiltona jako sieroty na Wyspach Karaibskich(„Alexander Hamilton”).

Latem 1776 roku w Nowym Jorku Hamilton poszukuje Aarona Burra. Ten zaleca mu wstrzemięźliwość w propagowaniu swoich poglądów politycznych. Hamilton nie zgadza się z jego postawą („Aaron Burr, Sir”) i przyłącza się do grupy trzech rewolucjonistów: abolicjonisty Johna Laurensa, francuskiego markiza de Lafayette’a i ucznia krawca Herculesa Mulligana. Hamilton prezentuje swoje umiejętności prowadzenia retoryki („My Shot”), po czym wspólnie marzą o poświęceniu się dla rewolucji („The Story of Tonight”). W międzyczasie siostry Angelica, Eliza i Peggy Schuyler spacerują po ulicach Nowego Jorku, kontemplując atmosferę trwającego konfliktu („The Schuyler Sisters”).

Lojalista Samuel Seabury wypowiada się przeciwko rewolucjonistom, spierając się w tej kwestii z Hamiltonem („Farmer Refuted”). Król George III wysyła wiadomość, w której przypomina kolonistom, że jest gotów walczyć o Amerykę („You’ll Be Back”).

W czasie trwania walk Hamilton, Burr i ich towarzysze dołączają do Armii Kontynentalnej. Podczas odwrotu z Nowego Jorku, generał George Washington uświadamia sobie konieczność posiadania adiutanta – mimo początkowej niechęci Hamiltona, rozpoznaje on otrzymaną szansę i akceptuje awans („Right Hand Man”).

Zimą 1780 roku mężczyźni goszczą na balu zorganizowanym przez Philipa Schuylera, na którym Hamilton obdarowuje uwagą córki gospodarza („A Winter’s Ball”). Eliza jest nim oczarowana i para wkrótce bierze ślub („Helpless”). Angelica również darzy Hamiltona uczuciem, ale decyduje się wspierać siostrę i nie stawać na przeszkodzie ku jej szczęściu („Satisfied”). Burr przybywa z gratulacjami i w sekrecie zwierza się Hamiltonowi o jego romansie z żoną brytyjskiego oficera,Teodozją. Hamilton dziwi się, że Burr nie chce jej zdobyć od razu otwarcie („The Story of Tonight (Reprise)”), lecz ten, mimo że kocha woli czekać na swoją szansę („Wait For It”).

Rewolucjoniści są w trudnej sytuacji, brakuje im broni, statków i funduszy. Hamilton wielokrotnie prosi Washingtona o przyznanie mu dowództwa, ten jednak odmawia mu (nie chce narażać go na śmierć w walce) i ostatecznie awansuje Charlesa Lee. Decyzja okazuje się być zła, gdy Lee wbrew rozkazom Washingtona zarządza odwrót podczas bitwy o Monmouth. Generał odwołuje go ze stanowiska i awansuje Lafayette’a. Lee odpowiada na ten ruch szerzeniem plotek o Washingtonie. Hamilton czuje się tym urażony, jednak zostaje mu nakazane ignorować nieprzychylne komentarze. Laurens, również pomocnik Washingtona, zgłasza się do wyzwania Lee na pojedynek, dzięki czemu Hamilton nie musi sprzeciwiać się rozkazowi („Stay Alive”). Laurens wygrywa pojedynek, raniąc Lee („Ten Duel Commandments”). Washington reaguje złością na wiadomość o tym zdarzeniu i wysyła Hamiltona do domu. („Meet Me Inside”). Kiedy tam przybywa, dowiaduje się, że Eliza jest w ciąży (prosiła Washingtona o przysłanie męża do domu). Zapewnia Alexandra, że jest on najważniejszą osobą w jej życiu („That Would Be Enough”).

Lafayette zaczyna odgrywać większą rolę w rewolucji i namawia Francję do przyłączenia się do konfliktu. Wkrótce przewagę zyskuje Armia Kontynentalna. Washington i Lafayette uświadamiają sobie, że mogą wygrać wojnę odcinając posiłki brytyjskie od portu w Yorktown, jednak potrzebują w tym celu wsparcia Hamiltona. Washington przyznaje mu dowodzenie („Guns and Ships”). W przeddzień bitwy Washington opowiada Hamiltonowi o pierwszym dowodzonym przez niego starciu i zaleca mu, by pamiętał, że nie ma wpływu na to, jak zapisze się na kartach historii („History Has Its Eyes on You”). Po wielu dniach walk siły amerykańskie odnoszą zwycięstwo, a Wielka Brytania wycofuje się z konfliktu („Yorktown (The World Turned Upside Down)”). Król George pyta się rebeliantów, jak oczekują rządzić państwem bez społecznego niezadowolenia („What Comes Next?”).

Wkrótce po rewolucji rodzą się Philip Hamilton i Theodosia Burr („Dear Theodosia”). Hamilton otrzymuje informację, że Laurens zostaje zabity w małej potyczce („Laurens Interlude”). Hamilton i Burr wracają do Nowego Jorku, by kontynuować swoje nauczanie i rozpocząć prawniczą ścieżkę zawodową. Burr podziwia etykę pracy Hamiltona, lecz irytuje się sukcesami, które odnosi. Hamilton zostaje wybrany jako delegat do Konwencji Konstytucyjnej latem 1787 roku. Gdy Burr odmawia udziału w pisaniu Federalisty, Hamilton prosi o pomoc Jamesa Madisona i Johna Jaya. Prezydent Washington zatrudnia Hamiltona jako pierwszego sekretarza skarbu mimo sprzeciwom Elizy (“Non-stop”).